Ένα ποίημα ήθελα να γράψω.
Ένα ποίημα που για έρωτα δεν θα μιλά αλλά για αγάπη μεγάλη.
Για μια αγάπη βαθιά που με όαση μοιάζει.
Πιάνεσαι από πάνω της, γραπώνεσαι σχεδόν, βυθίζεις με πείσμα τα νύχια μέσα στο γόνιμο χώμα
Δεν θέλεις να φύγεις, το μόνο που επιθυμείς είναι η όαση να γίνει βάλτος
κινούμενη άμμος και να σε καταπιεί.
Μάταια.. άλλα είναι τα σχέδια της για σένα!
Μπορείς να τα αντιληφθείς αν σηκώσεις τα μάτια και δεις τις κορυφές των δέντρων που χορεύουν στο φύσημα του αέρα,
αν δεις από κοντά το χώμα που ήδη έχει μπει στα νύχια σου,
αν μυρίσεις τη δροσιά της.
Αν έχεις το κουράγιο δοκίμασε
Βαθιά θα σημαδευτείς
βαθιά και για πάντα
Η γνώση είναι δική σου ή έτσι νομίζεις
μα εσύ είσαι δική της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου